Heimilt að segja fólki upp er það nær ellilífeyrisaldri - C-441/05

Í máli C-441/05, Palacios de la Villa, sem féll fyrr í dag, taldi ECJ að það gæti verið réttlætanlegt að segja mönnum upp þegar þeir næðu eftirlaunaaldri sem kveðið er á um í lögum eða kjarasamningum.

Af ECJBlog.com:

Mr Palacios claimed that his dismissal on the ground that he had attained the compulsory retirement age laid down in a collective agreement was unlawful.

On 18 July 2005, Cortefiel Servicios SA informed Mr Palacios by letter of his dismissal on the basis that he satisfied all the requirements laid down in Article 19 of the Collective Agreement, which provided:

“In the interests of promoting employment, it is agreed that the retirement age will be 65 years unless the worker concerned has not completed the qualifying period required for drawing the retirement pension, in which case the worker may continue in his employment until the completion of that period.’

[The Court] argued that that assessment must evidently apply to instruments of national employment policy designed to improve opportunities for entering the labour market for certain categories of workers.

Therefore, an objective such as that referred to by the legislation at issue must, in principle, be regarded as ‘objectively and reasonably’ justifying ‘within the context of national law’, as provided for by the first subparagraph of Article 6(1) of Directive 2000/78, a difference in treatment on grounds of age laid down by the Member States.

The Court furthermore reiterated that Member States and, where appropriate, the social partners at national level enjoyed broad discretion in their choice, not only to pursue a particular aim in the field of social and employment policy, but also in the definition of measures capable of achieving it.

The Court held that it did not appear unreasonable for the authorities of a Member State to take the view that a measure such as that at issue in the main proceedings might be appropriate and necessary in order to achieve a legitimate aim in the context of national employment policy, consisting in the promotion of full employment by facilitating access to the labour market.

In the light of those factors, it could not reasonably be maintained that national legislation such as that at issue in the main proceedings was incompatible with the requirements of Directive 2000/78.

The Court found that there was no further need to give a ruling in relation to Article 13 EC – also referred to in the preliminary questions – on the basis of which that directive was adopted.


Text of Judgment

Hinn nýji forseti CFI

Ágætis umfjöllun Bloomberg um Marc Jaeger, fyrsta lúxemborgarann til þess að verða forseti CFI, og 4. forseta CFI frá því dómstigið tók til starfa árið 1989.

Jaeger fæddist árið 1954, starfaði sem lögmaður, saksóknari og héraðsdómari í Lúxemborg, auk þess að kenna við Centre Universitaire de Luxembourg (fyrirrennara Lúxemborgháskóla).

Árið 1986 varð hann lögritari við Evrópudómstólinn og 10 árum seinna dómari við Tribunal de première instance des CE - þar sem hann var kosinn forseti nú nýlega, eins og áður segir.

Sandkassaleikur?

Forseti Íslands hefur að tillögu dómsmálaráðherra skipað próferssor dr. júris Pál Hreinsson í embætti hæstaréttardómara í stað Hrafns Bragasonar, sem lætur af störfum sökum aldurs um næstu mánaðamót september/október.

Þau eru athyglisverð ummæli við frétt þess efnis á Vísi.is, en þar skrifar nafnlaus aðili:

"Þá er páll (rekan) kominn í sandkassan, hjá bangsa. Passaðu þig Páll það er búið að kúka í sandinn, ekki borðan." [sic]

Viðkomandi hefur augljóslega ekki mikið álit á starfi Hæstaréttar, en óljóst er þó hvað átt er við með viðnafninu rekan. Ætli verið sé að líkja hinum nýja dómara við Ronald Reagan, eða kemur Páll hinum nafnlausa aðila fyrir sjónir sem einhver sem mun láta reka á reiðanum í nýju starfi?

Kannski Páll muni reka niður staur málefnalegra starfshátta og rökfestu í sandkassanum?

Umsagnir HR um skipan dómara við réttinn

Úr fjölmiðlum

Mbl. Sunnudaginn 26. ágúst, 2007 - Innlendar fréttir

Þrír hæfastir í Hæstarétt
HÆSTIRÉTTUR hefur skilað umsögnum um hæfi og hæfni umsækjenda um embætti hæstaréttardómara. Samkvæmt heimildum Morgunblaðsins telur meirihluti réttarins þá Viðar Má Matthíasson, Þorgeir Örlygsson og Pál Hreinsson hæfasta og byggir þá niðurstöðu á mati á ýmsum þáttum.

Hæstaréttardómararnir Ólafur Börkur Þorvaldsson og Jón Steinar Gunnlaugsson skiluðu séráliti. Kemur þar fram sú skoðun þeirra að þeir telji það ekki í verkahring Hæstaréttar að raða umsækjendum í hæfnisröð líkt og meirihlutinn geri. Telja þeir alla umsækjendurna hæfa til að gegna stöðu hæstaréttardómara.

Hjördís Hákonardóttir skilaði einnig séráliti þar sem hún kemst að þeirri niðurstöðu að Sigríður Ingvarsdóttir sé jafnhæf og umsækjendurnir sem meirihluti réttarins telur hæfasta. Allir umsækjendur séu því jafnhæfir.

Björn Bjarnason, dómsmálaráðherra, vildi í gær einungis staðfesta að umsagnirnar hefðu borist ráðuneytinu.

---

RÚV þriðjud. 28. ágúst

Fyrst birt: 28.08.2007 09:07

Síðast uppfært: 28.08.2007 09:09

Hæstiréttur: Efi um fyrirkomulag dómaraskipunar

Dómsmálaráðherra skipar í vikunni nýjan hæstaréttardómara og sóttu fjórir um embættið. Ekki eru allir sammála um fyrirkomulag við skipun dómara.

Meirihluti Hæstaréttar skrifaðu meðmæli með þremur umsækjendum, einn dómari skilaði séráliti þar sem hann mælir með hinum fjórða, segir hann jafnhæfan hinum þremur en tveir hæstaréttardómarar telja hins vegar að ekki megi mæli með einum umsækjanda fremur en öðrum samkvæmt lögum. En í þeim stendur að dómsmálaráðherra eigi að leita umsagnar Hæstaréttar um hæfi og hæfni þeirra sem sækja um hæstaréttadómaraembættið.

Helgi Jóhannesson, formaður Lögmannafélags Íslands, segir að þetta fyrirkomulag þjóni litlum tilgangi og lögunum ætti að breyta.

---

Fréttatilkynning dómsmálaráðuneytisins um umsækjendur:

Umsækjendur um embætti hæstaréttardómara

2.8.2007

Þriðjudaginn 31. júlí sl., rann út umsóknarfrestur vegna embættis hæstaréttardómara sem auglýst var laust til umsóknar frá og með 1. september 2007.

Umsækjendur eru:

Dr. juris Páll Sveinn Hreinsson, prófessor og deildarforseti lagadeildar Háskóla Íslands

Viðar Már Matthíasson, prófessor við lagadeild Háskóla Íslands

Þorgeir Örlygsson, dómari við EFTA dómstólinn í Luxemborg

Sigríður Ingvarsdóttir, héraðsdómari við héraðsdóm Reykjavíkur.

Stofnun húsfélags

Eins og fram kemur í 3. mgr. 10. gr. fjöleignarhúsalaga nr. 26/1994 fylgja séreignarhlutum í fjöleignarhúsi réttindi og skyldur til að taka þátt í félagsskap allra eigenda um húsið, húsfélagi. Í húsfélagi skal öllum sameiginlegum málefnum til lykta ráðið.

Í 13. gr. kemur fram að helstu skyldur eiganda séreignarhluta séu m.a. að vera í húsfélagi, fara eftir löglegum ákvörðunum þess og greiða hlutdeild í sameiginlegum kostnaði.

Samkvæmt framansögðu þarf ekki að stofna húsfélag með formlegum hætti, heldur er tilvist húsfélags óháð vilja þeirra sem í fjöleignarhúsi búa eða þeirra sem eiga séreignarhlut í slíku húsi. Þetta kemur jafnframt fram í umfjöllun félagsmálaráðuneytisins um húsfélög, þar sem segir: “Húsfélög eru til í öllum fjöleignarhúsum og þarf ekki að stofna þau sérstaklega og formlega.”

Meðal helstu formkrafna sem lúta að húsfélögum eru annars vegar reglur um húsfélagsfundi, fundur skal vera löglega boðaður, tiltekinn meirihluta þarf til ákvarðanatöku o.s.frv. Hins vegar þær sem snúa að fjármunum sem húsfélagið fer með, en til stofnunar hússjóðs þarf aðeins samþykki ¼ hluta eigenda, sbr. E-lið 41. gr. fjöleignarhúsalaga. Eins og fram kemur í umfjöllun félagsmálaráðuneytisins hefur verið litið svo á að stofna þurfi sérstakan bankareikning fyrir húsfélag, þar sem stjórn húsfélags ber að varðveita og ávaxta fjármuni húsfélagsins á ábatasaman og tryggan hátt. Hér er auðvitað gert ráð fyrir að húsfélagið eigi einhverja fjármuni. Ekki er gert ráð fyrir að skipa þurfi sérstaka stjórn fyrir húsfélög í húsum þar sem færri en sjö eignarhlutar eru, sbr. 67. gr. laganna - fara þá allir eigendur saman með það vald og þau verkefni sem stjórnin annars færi með.

Til þess að stofna sérreikning, er ráð að fá úthlutaða kennitölu hjá fyrirtækjaskrá, sjá þar til gert eyðublað: http://www.rsk.is/skjal/rsk_1702.is.pdf

Umfjöllun félagsmálaráðuneytisins: http://felagsmalaraduneyti.is/malaflokkar/husnaedismal/fjoleignarhus/nr/412

Lög um fjöleignarhús:
http://www.althingi.is/lagas/nuna/1994026.html

Fróðleikur um húsfélög hjá húseigendafélaginu: 
http://www.huseigendafelagid.is/index.php?greinar&f=6

No more mr. Næss guy

Þann 31. júlí sl. féll dómur í Strassborg þar sem fundið var að málsmeðferð í sakamáli gegn nokkrum meðlimum norsks vélhjólaklúbbs.

Þetta væri kannski ekki í frásögur færandi, nema vegna þess að vélhjólagengið var staðsett í norsku borginni Hamar, og hét hinu ágæta nafni Skrúfjárnin ("Screwdriver").

Kærendurnir voru vel lögmannaðir, en lögmaður þeirra var hinn ágæti mr. S. Næss.

Sjúkratryggingar íslenskra námsmanna sem flytja heim frá útlöndum

Undanþágur frá lögum eru sérstök fyrirbæri sem oftar en ekki byggja einum of mikið á mati stjórnvalda.

Ein heimild til veitingar undanþága, í tilfellum sem í raun ættu ekki að krefjast neinskonar tilslakana heldur ættu að vera lögfest, er að finna í 8. gr. reglugerðar um framkvæmd almannatrygginga:

Undanþágur vegna sjúkratrygginga.
8. gr.

Heimilt er að veita ótryggðum einstaklingum undanþágur frá ákvæðum 32. gr. laga nr. 117/1993 um almannatryggingar um að einstaklingar hafi verið búsettir á Íslandi í sex mánuði áður en þeir teljist sjúkratryggðir, í eftirfarandi tilvikum:

	[...]
d)	Þegar um er að ræða námsmann sem flutt hefur lögheimili sitt frá Íslandi á námstíma vegna náms erlendis og flytur aftur til Íslands innan sex mánaða frá námslokum.
	[...]

Sjúkratryggingadeild veitir ofangreindar undanþágur og gefur út sérstakt skírteini ef skilyrðum er fullnægt. Umsókn skal fylgja læknisvottorð og upplýsingar um tryggingar.

32. gr. laga um almannatryggingar 117/1993 er nú 37. gr. laga um almannatryggingar 100/2007, en þar segir:

37. gr. Sjúkratryggður er sá sem hefur verið búsettur á Íslandi, sbr. II. kafla, a.m.k. síðustu sex mánuðina áður en bóta skv. 1. mgr. 48. gr. er óskað úr sjúkratryggingum, sbr. 3. mgr., [...].