Þinggjöld

Umboðsmaður fræðir okkur, einkum í áliti í máli 1437/1995, um hugtakið þinggjöld:

Í bréfi [fjármála]ráðuneytisins til mín, [er] tekið fram "að virðisaukaskattur hefur ekki verið talinn falla undir þinggjaldahugtakið". Í þessu bréfi skilgreinir fjármálaráðuneytið þinggjöld svo:
"Með hugtakinu þinggjöld hefur löngum verið átt við þau gjöld til ríkissjóðs sem lögð voru á og innheimt á manntalsþingum. Eftir að þau þinghöld voru aflögð hefur verið litið svo á að þau gjöld sem lögð eru á einu sinni á miðju ári séu þinggjöld. Þannig falla undir þinggjaldahugtakið tekjuskattur, eignarskattur, sérstakur eignarskattur, gjald í Framkvæmdasjóð aldraðra og tryggingagjald. Virðisaukaskattur er á hinn bóginn lagður á 6 sinnum á ári og fellur því ekki undir þinggjaldahugtakið."

Í skattalöggjöfinni virðist ekki fyrir að fara almennri skilgreiningu á hugtakinu þinggjöld, nema í 2. mgr. 35. gr. laga nr. 45/1987, um staðgreiðslu opinberra gjalda, þar sem segir svo: "Skattar er renna til ríkissjóðs nefnast þinggjöld en skattar til sveitarsjóða sveitarsjóðsgjöld." Að mínum dómi getur þessi skilgreining, sem sett er í sambandi við uppgjör staðgreiðslu við almenna álagningu og meðferð mismunar, sem þá kann að koma fram til innheimtu eða endurgreiðslu, ekki skorið úr um álitaefnið.
Í sögulegu samhengi merkir hugtakið þinggjöld þau gjöld, sem innheimt voru af innheimtumönnum ríkissjóðs á manntalsþingum og færð voru í manntalsbækur. Eins og kunnugt er, var hlutverk manntalsþinga fjölþættara, enda voru þau lengi og fram á síðustu tíma lögboðin dómþing, sbr. 2. gr. tilskipunar frá 15. ágúst 1832, viðvíkjandi rjettargangsmátanum við undirrjettina á Íslandi, í öðrum málum en þeim, sem viðvíkja illvirkja- og opinberum pólitísökum, og 3. gr. tilskipunar frá 24. apríl 1833, um afsalsbrjef og pantsetningar á Íslandi, svo og 38. gr. laga nr. 85/1936, um meðferð einkamála í héraði, er gilti þar til núgildandi réttarfarsskipan tók gildi hinn 1. júlí 1992, sbr. lög nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Manntalsþing voru haldin árlega og var heiti þeirra dregið af manntali fyrir skattheimtu. Manntalsþingin voru víðast hvar haldin að vorinu í maí og júnímánuðum, [...].

Við lok hins forna skattkerfis á ofanverðri 19. öld voru gjöld þessi: Gjaftollur, konungsskattur (skatturinn), lögmannstollur, manntalsfiskur og tíund (konungstíund). Árið 1877 var sett ný skattalöggjöf, þar á meðal fyrstu lögin um tekjuskatt, er leysti af hólmi hið aldagamla og úr sér gengna skattkerfi. Í hinum nýju lögum var kveðið á um, að skattarnir skyldu innheimtir af sýslumönnum og bæjarfógetum á manntalsþingum ár hvert, sbr. t.d. 27. gr. laga um tekjuskatt frá 14. desember 1877. Í 42. gr. laga nr. 74, 27. júní 1921, um tekjuskatt og eignarskatt, var mælt svo fyrir, að lögreglustjórar innheimtu skatta þessa á manntalsþingum ár hvert. Hliðstætt ákvæði var síðan að finna í almennum lögum um tekjuskatt og eignarskatt, [...].

Að því er skattheimtu snertir breyttist hlutverk manntalsþinga smám saman, uns þau höfðu enga raunhæfa þýðingu í þeim efnum og það áður en þessu hlutverki þeirra var formlega rýmt út úr löggjöfinni. Til upplýsinga um innheimtu þinggjalda á manntalsþingum má geta þess, að með 7. tölul. 5. gr. laga nr. 118, 27. desember 1990, um brottfall laga og lagaákvæða, var fellt úr gildi Opið bréf um nokkrar ákvarðanir þeim til trausts, er þinggjaldi eiga að lúka frá 10. febrúar 1847. Í þessu opna bréfi var mælt svo fyrir, sbr. 1. gr., að hver sýslumaður væri skyldur til að hafa á manntalsþingum manntalsbók þá, er amtmaður hefði gert löggilda, og albúin skyldi vera gjaldamegin fyrir þing og "heimta eftir henni þinggjaldið". Í 2. gr. sagði meðal annars svo: "Svo skal og hver sá, er þinggjaldi á að lúka, hafa kvittunarbók, og sýslumaður rita þar í, hvað goldið sé á þingum og endranær, er eitthvað er greitt af þinggjaldinu, og allt sem gjalda skal eftir manntalsbókinni."

Samkvæmt því, sem hér að framan hefur verið rakið, hétu þau opinberu gjöld, sem innheimt voru af innheimtumönnum ríkissjóðs á manntalsþingum, frá fornu fari þinggjöld. Hvað féll undir þetta hugtak réðst vitaskuld af því, hvaða skattar giltu samkvæmt skattalöggjöfinni á hverjum tíma, og ljóst er, að önnur gjöld féllu síðar undir þetta hugtak, svo sem tekjuskattur og eignarskattur, en var við gildistöku opna bréfsins frá 1847, þegar hin fornu manntalsbókargjöld voru við lýði.

Ég tel, að ekki verði hjá því komist, að hafa nokkra hliðsjón af þessari forsögu við skýringu á hugtakinu þinggjöld, þar sem það kemur nú fyrir í löggjöfinni.


---
Eftir [...] breytingar á skuldajafnaðarákvæðum A- og B-liða 69. gr. [tekju- og eignarskatts]laga nr. 75/1981 [...] er hugtakinu þinggjöldum ekki lengur fyrir að fara. (álit 1538/1995)


---
Í gömlu fræðsluefni RSK segir:
Álögð gjöld (þinggjöld) eru tekjuskattur, eignarskattur, sérstakur eignarskattur, búnaðargjald, iðnaðarmálagjald, jöfnunargjald alþjónustu, tryggingagjald og gjöld því tengd.

Verkfall brýtur gegn frjálsri för

Á þessari síðu má lesa um nýlegan dóm ECJ, þar sem hann taldi að hótun verkalýðsfélags um að fara í verkfall, léti rekstraraðili ferju verða af því að skrá skipið í Eistlandi, til þess að geta ráðið Eistlendinga á skipið og sparað þannig launakostnað, gengi gegn staðfesturétti 43. gr. Rómarsáttmálans.

The Court held that Article 43 EC applies in such a case notwithstanding the fact that the right to strike is not a right regulated by EC law according to Article 137 EC and is recognized as a fundamental right.

Finally, the Court examined whether the restriction on the freedom of establishment was justified. It stated that it is for the referring national court to determine whether the objectives of the labor unions were in fact those of protecting workers. The Court did give some guidance on the matter. It held that although the protection of workers' rights was a matter of overriding public interest (see Joined Cases C-49/98, C-50/98, C-52/98 to C-54/98 and C-68/98 to C-71/98 Finalarte and Others, paragraph 33), the restriction on the freedom of establishment could not be justified if it were established that the jobs or conditions of employment at issue were not jeopardized or under serious threat. If, on the other hand there was a threat to jobs or conditions of employment, the threat of strike action must be proportionate to the aim of protecting them.

Eins gott að fara varlega við greinaskrif

Það skiptir máli hvað maður skrifar:

72-åring felaktigt utpekad som pedofil

Christian Diesen, en av Sveriges mest kända juristprofessorer, har felaktigt pekat ut en äldre man som tidigare dömd för sexuella övergrepp mot barn. Mannen menar att han är utsatt för förtal. Han kräver rättelse och 50.000 kronor i skadestånd.

Dumping - undirboð

Anti-dumping

COUNCIL REGULATION (EC)No 384/96 of 22 December 1995 on protection against dumped imports from countries not members of the European Community

(the 'basic anti-dumping regulation)

Article 1

Principles :

1. An anti-dumping duty may be applied to any dumped product whose release for free circulation in the Community causes injury.
2. A product is to be considered as being dumped if its export price to the Community is less than a comparable price for the like product, in the ordinary course of trade, as established for the exporting country.

[...]

Article 3

Determination of injury

1. Pursuant to this Regulation, the term 'injury' shall, unless otherwise specified, be taken to mean material injury to the Community industry, threat of material injury to the Community industry or material retardation of the establishment of such an industry and shall be interpreted in accordance with the provisions of this Article.

[...]

He's just not that into it

From Lasok, K.P.E.: The European Court of Justice: practice and procedure, 2nd ed. (London: Butterworths, 1994), p. 197-198:

"Lack of interest
[...]
There is no express requirement that an applicant should show an interest in having the legality of the act in question reviewed in addition to showing that he falls within the category of potential applications as so defined. Nonetheless, it is well established that the admissibilyti of the action is contingent on there being an interest sometimes called a 'legal' interest, in the result of the case [...]."

In this way, even though a party has locus standi to bring a case before the EC courts, his lac of interest in bringing it is an absolute bar to the proceedings "and may be considered by the Court of its own motion".
[...]
"The interest required to support an application has been described as 'legitimate, present, vested and sufficiently clear' [...] The basic requirement is that the action, if successful, will lead to a change in the applicant's position; [...]"

"[S]ufficient interest may exist if the circumstances are likely to recur, and the judgment will therefore cause the defendant to avoid re-creating or repeating an unlawful situation, or if the judgment will affect other proceedings."

Heimilt að segja fólki upp er það nær ellilífeyrisaldri - C-441/05

Í máli C-441/05, Palacios de la Villa, sem féll fyrr í dag, taldi ECJ að það gæti verið réttlætanlegt að segja mönnum upp þegar þeir næðu eftirlaunaaldri sem kveðið er á um í lögum eða kjarasamningum.

Af ECJBlog.com:

Mr Palacios claimed that his dismissal on the ground that he had attained the compulsory retirement age laid down in a collective agreement was unlawful.

On 18 July 2005, Cortefiel Servicios SA informed Mr Palacios by letter of his dismissal on the basis that he satisfied all the requirements laid down in Article 19 of the Collective Agreement, which provided:

“In the interests of promoting employment, it is agreed that the retirement age will be 65 years unless the worker concerned has not completed the qualifying period required for drawing the retirement pension, in which case the worker may continue in his employment until the completion of that period.’

[The Court] argued that that assessment must evidently apply to instruments of national employment policy designed to improve opportunities for entering the labour market for certain categories of workers.

Therefore, an objective such as that referred to by the legislation at issue must, in principle, be regarded as ‘objectively and reasonably’ justifying ‘within the context of national law’, as provided for by the first subparagraph of Article 6(1) of Directive 2000/78, a difference in treatment on grounds of age laid down by the Member States.

The Court furthermore reiterated that Member States and, where appropriate, the social partners at national level enjoyed broad discretion in their choice, not only to pursue a particular aim in the field of social and employment policy, but also in the definition of measures capable of achieving it.

The Court held that it did not appear unreasonable for the authorities of a Member State to take the view that a measure such as that at issue in the main proceedings might be appropriate and necessary in order to achieve a legitimate aim in the context of national employment policy, consisting in the promotion of full employment by facilitating access to the labour market.

In the light of those factors, it could not reasonably be maintained that national legislation such as that at issue in the main proceedings was incompatible with the requirements of Directive 2000/78.

The Court found that there was no further need to give a ruling in relation to Article 13 EC – also referred to in the preliminary questions – on the basis of which that directive was adopted.


Text of Judgment

Hinn nýji forseti CFI

Ágætis umfjöllun Bloomberg um Marc Jaeger, fyrsta lúxemborgarann til þess að verða forseti CFI, og 4. forseta CFI frá því dómstigið tók til starfa árið 1989.

Jaeger fæddist árið 1954, starfaði sem lögmaður, saksóknari og héraðsdómari í Lúxemborg, auk þess að kenna við Centre Universitaire de Luxembourg (fyrirrennara Lúxemborgháskóla).

Árið 1986 varð hann lögritari við Evrópudómstólinn og 10 árum seinna dómari við Tribunal de première instance des CE - þar sem hann var kosinn forseti nú nýlega, eins og áður segir.